Integracja sensoryczna (terapia SI)

• jedzenie w sposób nieuważny, brudzenie ubrania,
• negatywna reakcja na pewne bodźce wzrokowe, słuchowe, dotykowe – dziecko nie lubi mycia włosów, czesania, obcinania paznokci, unika określonych materiałów, nie lubi chodzić boso,
• częste reakcje złością, agresją,
• trudności w uczeniu się (kłopoty z zapamiętywaniem, czytaniem, pisaniem, ortografią),
• niechęć do nauki (rodzice mają wrażenie, że dziecko jest „leniwe”, o wszystkim zapomina, ma niską motywację i samoocenę),
• ADHD, zespół Downa, zespół Aspergera, różnorodne dysfunkcje rozwojowe,
• zbytnia ruchliwość, nadaktywność,
• zbytnia powolność, nieśmiałość, wyciszenie,
• nadwrażliwość na ruch: unikanie zabaw na zjeżdżalniach, huśtawkach, drabinkach, karuzeli, choroba lokomocyjna,
• niska sprawność ruchowa, trudności w bieganiu, skakaniu, jeździe na rowerze, słaba koordynacja ruchowa, opóźniony rozwój ruchowy, trudności z utrzymywaniem równowagi,
• problemy z samoobsługą (ubieranie, zapinanie guzików, wiązanie sznurówek),
• przewracanie się częściej niż inne dzieci, częste upuszczanie, psucie zabawek,
• unikanie zabaw plastycznych z użyciem rąk (plastelina, glina, piasek, farby), trudności z zabawami manualnymi (rysowanie, cięcie nożyczkami),
• opóźnienie rozwoju mowy, wada wymowy,
• trudności z koncentracją uwagi,
• brak apetytu.

Terapia polega na dostarczaniu dziecku różnorodnych bodźców – początkowo uporządkowanych – połączonych z ruchem czynnym i sytuacją zadaniową. Z czasem wprowadza się bodźce bardziej zróżnicowane, nieregularne. Terapia metodą integracji sensorycznej ma postać nauki poprzez zabawę, w czasie której mózg i układ nerwowy uczą się integrować wrażenia zmysłowe. Pomaga temu wyposażenie sali terapeutycznej, zaopatrzonej w liczne specjalistyczne przyrządy (np. beczki, trapezy, platformy). Wykonując ćwiczenia dziecko nie przyswaja konkretnych umiejętności, lecz poprawia przebieg procesów nerwowych leżących u ich podstaw, angażując w to całe ciało i wszystkie zmysły: równowagi, propriocepcji – czucia własnego ciała, dotyku, wzroku, słuchu, węchu, smaku.

Koncepcja integracji sensorycznej została stworzona przez Dr A. Jean Ayres- psychologa klinicznego i terapeutkę zajęciową, która wykorzystała wiedzę z zakresu neuroanatomii i neurofizjologii.