Metoda PNF

Terapeuta opiera się przede wszystkim na potencjale najsprawniejszych i najsilniejszych sfer ruchowych pacjenta bądź takich, gdzie nie występuje ból, a zakres ruchu jest największy, i wykorzystuje je do poprawy motoryki w słabszych lub uszkodzonych obszarach narządu ruchu (torowanie). Pozytywne podejście motywuje pacjenta do pracy, buduje jego wiarę we własne siły i zaufanie do terapeuty.

Wskazania do terapii metodą PNF to:

• przebyte udary niedokrwienne oraz krwotoczne mózgu,
• choroby powodujące zaburzenia równowagi i chodu,
• stwardnienie rozsiane (SM), choroba Parkinsona,
• stan po zabiegu operacyjnym z zaburzeniami funkcji mięśni,
• choroby mięśni szkieletowych (dystrofie, choroby metaboliczne, zmiany zapalne),
• stan po złamaniach,
• wady postawy, skoliozy,
• zaburzenia czucia głębokiego,
• bóle szyi, karku, ramion, odcinka lędźwiowego,
• neuralgia nerwu trójdzielnego oraz twarzowego,
• zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja),
• hipermobilność stawów.

Ćwiczenia są dobierane na podstawie diagnostyki wykorzystującej wystandaryzowane testy. Terapeuta we współpracy z pacjentem wyznacza realne, konkretne cele, możliwe do osiągnięcia w bliższej i dalszej perspektywie czasowej. Terapia PNF jest bezbolesna i funkcjonalna, to znaczy zgodna z potrzebami ruchowymi pacjenta, a jej celem jest uzyskanie przez pacjenta jak największej samodzielności w codziennym życiu.